ببخش

سلام خوبی اومدم بعد چندین ماه بنویسم اول یک حلالیت برای اینکه بی حوصله جواب پیامات رو میدادم ببخش اگر یک خط در میون جواب میدادم این روزا یکجور دوست دارم تنها باشم چون حس میکنم همه یک روز تنهام میذارند پس جرا باید زیاد باهاش صمیمی باشم وقتی هانیه دوست هجده ساله من دیگ نه ازم یادی میکنه نه چیزی وقتی جواب پیاما و زنگامو نمیده حتی بعد مدتها که برداشت گوشیمو دیگه کسی نبود که میشناختمش عوض شده همینه که این روش رو در پیش گرفتم ببخش منو ار رفتنای ناگهانی خوشم نمیاد ای کاش حداقل علتشو بهم میگفت هزار بار بهش گفته بودم هر وقت بخوای از زندگیت عقب میکشم اما اینکه کدوم راه رو کدوم حرف رو اشتباه کردم داره دیونم میکنه دلم میخواد حرف بزنم فقط حرف بزنم درهم برهم حرف بزنم از مغز پراکنده ام بگم کسی که ننو بخا